به این ترتیب از مشاجره حقوقی احتمالی جلوگیری می کنید


دعاوی احتمالی یک واقعیت است که حتی بهترین پزشکان باید آن را بپذیرند. نظرسنجی انجمن پزشکی آمریکا (AMA) نشان داد که 7 درصد از دعاوی مربوط به سوء رفتار به دادگاه می رود که از این تعداد 88 درصد توسط متهمان برنده می شود. به طور کلی ، طبق نظرسنجی ، 34 درصد از پزشکان در طول دوران حرفه ای خود با اقدامات قانونی روبرو شده اند. در 55 سالگی ، این آمار تقریباً از هر 2 پزشک به 1 نفر رسید ، و این نشان می دهد که طول مدت تمرین مستقیماً با احتمال شکایت ارتباط دارد. اگرچه 68 درصد از دعاوی حقوقی در نهایت لغو ، رد یا پس گرفته می شوند ، اما هزینه دفاع قانونی می تواند بسیار بالا باشد.

برخی شکایات پزشکان را شگفت زده می کند. مطالعه ای که در بایگانی توانبخشی جسمی و پزشکی 5/11 درصد از بیماران از پزشکان برای حمله یا تصادف کارگران شکایت کردند. ویژگیهای مشترک بیماران با توجه به دعاوی حقوقی شامل عصبانیت ، سوء ظن ، اعتیاد به مواد مخدر و تمرکز بر جبران خسارت است. مطالعه ای که در مسکن داده های مشابه را تجزیه و تحلیل کرد و دریافت که بیماران مبتلا به درد مزمن بیشتر از بیماران با درد حاد یا بدون درد از پزشک شکایت می کنند. یک استراتژی کلیدی برای اجتناب از اختلافات حقوقی ، ایجاد یک رابطه باز ، ارتباطی و قابل اعتماد بین بیمار و پزشک است. بیمارانی که احساس می کنند پزشک آنها به طور جدی به شکایات آنها گوش نمی دهد و به آنها رسیدگی نمی کند ، بیشتر احتمال دارد که شکایت کنند ، همانطور که بیمارانی که احساس می کنند پزشکان وقت کافی را برای ملاقات های خود صرف نمی کنند. هنگامی که بیمار احساس می کند مرخص شده و شنیده نمی شود ، به احتمال زیاد اطلاعات شخصی مربوطه را که می تواند برای تشخیص و درمان دقیق حیاتی باشد ، فاش نمی کند. از سوی دیگر ، روابط مثبت بیمار و پزشک این احتمال را افزایش می دهد که بیماران به رژیم های دارویی پایبند بوده و توصیه های پزشکی مانند معاینات و روش های پیگیری را ارائه دهند. صرفاً پرسیدن سوالات از بیماران یا توضیح آنها ، راه خوبی برای پزشکان است تا رابطه مثبت و مثبت بیمار و پزشک را حفظ کرده و در نتیجه خطر اقدامات قانونی را کاهش دهند.

روابط مثبت و باز بین ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و ارائه دهندگان خدمات بهداشتی نیز ضروری است. پزشکانی که بیش از حد معتبر هستند و از مصاحبه امتناع می کنند ، می توانند در مورد زیر سوال بردن برنامه مراقبت از بیمار احساس ناراحتی کنند. این عدم وجود پروتکل مشارکتی می تواند منجر به نادیده گرفتن جزئیات مهم شود – و در نهایت یک دعوی مربوط به سوء رفتار. پروتکل های اداری نیز در مراحل قانونی نقش دارند. پذیرشگران و سایر پرسنل باید آموزش ببینند تا بفهمند به چه س questionsالهایی اجازه دارند به آنها پاسخ دهند و چه س questionsالاتی باید به پزشکان ارجاع شود. در غیر این صورت ، اطلاعات نادرست می تواند منجر به آسیب بیمار و اقدامات قانونی شود.

یکی دیگر از راهبردهای مهم برای اجتناب از رسیدگی به پرونده ، اطمینان از مستندسازی دقیق و جامع کلیه ویزیت ها ، ارزیابی ها ، آزمایش های تشخیصی پیشنهادی ، مراجعات و برنامه های درمانی با یادداشت های دقیق است. تشکیل یک تشخیص افتراقی واضح ؛ و انجام کلیه اقدامات مناسب برای تکمیل تشخیص نهایی. علاوه بر این ، اطمینان از پیگیری مراجعات و اقدامات بیماران ، حفاظت بیشتری را برای پزشکان فراهم می کند. برای مراجعه ، حتماً یک گزارش تخصصی دریافت کنید و هنگام ملاقات با بیمار ، درمان این مشکل خاص را متوقف کنید ، زیرا ادامه درمان می تواند منجر به مسئولیت قصور شود. اگر بیمار از مراجعه به متخصص خودداری کرد ، بنویسید که چرا فکر می کنید ویزیت ضروری است.